ΜΗΧΑΝΟΣΤΑΣΙΟ

Μια από τις δύο κοντινότερες αναπαραστάσεις της λειτουργίας της ποίησης που μπόρεσα ποτέ εικονογραφικά και συμβολικά να προσεγγίσω, είναι το μηχανοστάσιο του τάνκερ στο οποίο δούλεψα λίγα φεγγάρια, ένας χώρος ύψους οχτώ ορόφων κτηρίου κενός, κλειστός από παντού, να μην βλέπεις ουρανό, με την πελώρια μηχανή στη μέση ύψους τριών ορόφων και τριγύρω αλλεπάλληλα διαζώματα που συνδέονταν με όρθιες σιδερόσκαλες, με μηχανήματα, χιλιάδες αντικείμενα και εργαλεία, έως τριάντα μέτρα κάτω από τη θάλασσα. Και μες σ’ αυτό τον χώρο η κοινότητα των ανθρώπων που πασχίζουν, αισθάνονται και ζουν.

Η δεύτερη εικόνα της ποίησης είναι το κενό που προσπαθεί να γίνει σπόρος, μα δεν είναι περί αυτού εδώ ο λόγος.